تاثير هشت هفته تركيب تمرينات كاوتورن كوكسي و فرانكل بر عملكرد جسماني و كيفيت زندگي بيماران مبتلا به پاركينسون

كارشناسي ارشد

مقدمه و هدف: بيماري پاركينسون يك اختلال نورودژنراتيو شايع درسيستم عصبي مركزي است كه عمدتاً سيستم حركتي را تحت تأثير قرار مي دهد. چهار علامت حركتي در بيماري پاركينسون وجود دارد كه عبارت از سفتي عضلات، لرزش، كندي در حركات واختلال تعادل مي باشد كه از مرگ نورون‌ها در جسم سياه ناشي مي‌شود. علاوه بر اين، علائم غيرحركتي كه شامل اختلالات شناختي و مشكلات عاطفي و رفتاري است نيز ممكن است در بيماران مبتلا به پاركينسون رخ دهد. هدف اين تحقيق مطالعه تاثير هشت هفته تركيب تمرينات كاوتورن كوكسي و فرانكل بر عملكرد جسماني و رواني بيماران مبتلا به پاركينسون بود. روش شناسي: تحقيق حاضر از نوع تحقيقات نيمه تجربي مي باشد كه جامعه آماري آن شامل بيماران مبتلا به پاركينسون استان اصفهان بود. از جامعه آماري فوق و بر اساس معيار هاي ورود تعداد30 بيمار به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفي جفت شده(مقياس هون و يار) و برابر در دو گروه تمرينات تركيبي(كاوتورن كوكسي و فرانكل)(سن41/7±08/68، قد17/11±46/166، وزن55/9±62/66) و گروه كنترل(سن50/4±90/69، قد41/8±90/170، وزن88/8±10/75) قرار گرفتند. قبل و بعد از دوره تمريني متغير هاي تعادل ايستا، تعادل پويا، سرعت راه رفتن، قدرت عضلاني، دامنه حركتي، ترس از سقوط و كيفيت زندگي بيماران به ترتيب توسط آزمون هاي شارپندرومبرگ، تست برخاستن و راه رفتن، آزمون 10 متر راه رفتن، دينامومتر دستي ديجيتال، گونيامتر، پرسشنامه ترس از سقوط و پرسشنامه اختصاصي كيفيت زندگي بيماران مبتلا به پاركينسون اندازه گيري شدند. پس از انجام پيش آزمون بيماران گروه تجربي به مدت هشت هفته و هر هفته 3 جلسه يك ساعتي تمرينات كاوتورن كوكسي و فرانكل را انجام دادند و در مدت مشابه آزمودني هاي گروه كنترل در هيچ برنامه تمريني خاصي شركت نكردند. جهت تحليل استنباطي داده هاي حاصل از اندازه گيري در مراحل مختلف تحقيق از آزمون آنوا براي داده هاي تكراري در سطح معني داريP<0/05استفاده شد. نتايج: يافته هاي تحقيق نشان داد تمام متغير هاي تعادل ايستا(F=0/48,P=0/05)، تعادل پويا(F=9/60,P=0/05)، سرعت راه رفتن(F=12/12,P=0/00)، قدرت عضلاني(P<0/05)، دامنه حركتي(P<0/05)، ترس از سقوط(F=25/14,P=0/00) و كيفيت زندگي(F=9/35,P=0/00) در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل به طور معني داري بهبود يافته است. بحث و نتيجه گيري: باتوجه به موثر بودن پروتكل تركيبي مورد استفاده در بهبود عملكرد جسماني و كيفيت زندگي بيماران، به مربيان، درمانگران و محققان پيشنهاد مي شود در فرايند توانبخشي جسماني اين بيماران از اين پروتكل استفاده نمايند.

231814

دانشگاه اصفهان

محمدرضا نجفي

آسيب شناسي ورزشي و حركات اصلاحي

غلامعلي قاسمي كهريزسنگي