بررسي ويژگي هاي اپيدميولوژيك و كلينيكال ايزوتروپي تطابقي در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان اميرالمومنين شهر رشت و مطب خصوصي طي سالهاي 1400- 1385

رشت

بخش چكيده مقدمه: استرابيسم از مشكلات چشمي شايع چشم پزشكي به شمار مي‌رود و در كودكان به‌ويژه به صورت ايزوتروپي شايعتر است. ايزوتروپي به انواع مختلفي تقسيم مي‌شود كه شايع‌ترين نوع آن ايزوتروپي تطابقي است. كه مهم‌ترين علت بروز آن هايپروپي است. ايزوتروپي تطابقي به سه زيرگروه رفراكتيو Refractive accommodative esotropia (RAET) ، نسبي Partial accommodative esotropia (PAET) و غيررفراكتيو refractive accommodative esotropia (NRAET) Nonتقسيم مي‌شود. در اين مطالعه تلاش بر اين بوده كه بيماران مبتلا به ايزوتروپي تطابقي برحسب پارامترهاي مختلف اپيدميولوژيك و كلينيكال طبقه بندي شده تا بدين طريق بتوان به درك بهتري از وضعيت اين بيماري رسيد. مواد و روشها: مطالعه پيش رو به صورت مقطعي-توصيفي و گذشته نگر انجام گرديد. جمعيت مورد بررسي در اين مطالعه، تمامي بيماران مراجعه كننده به درمانگاه استرابيسم بيمارستان اميرالمومنين شهر رشت و مطب خصوصي چشم طي سالهاي 1385 تا 1400 ميباشد و روش جمع آوري داده ها در اين مطالعه تمام شماري و حجم نمونه اين مطالعه عبارت است از تمامي پرونده هاي داراي معيارهاي ورود كه در اين بازه زماني ثبت شده‌اند. نتايج: 687 مورد از تعداد 1318 پرونده هاي بيماران ايزوتروپي تطابقي بررسي شد. اكثريت كودكان اين مطالعه در سنين بين 2 تا 5 سال مراجعه كرده بودند (%9/50) و تقريباً درصد بيماران پسر و دختر يكسان مي‌باشد (%9/50 دختر و %1/49 پسر). ميانگين معادل اسفريكال هر دو چشم روند كاهشي داشت (از 43/3 به 90/2 ديوپتر در چشم راست و از 61/3 به 05/3 ديوپتر در چشم چپ) و ميانگين معادل اسفريكال (004/0p= و 001/0>p در ويزيت اول و آخر چشم راست و 023/0p= و 002/0p= در ويزيت اول و آخر چشم چپ) به طور معناداري در بيماران RAET بيشتر بود. تشخيص نهايي 1/69 %بيماران ايزوتروپي تطابقي رفراكتيو بود. ميزان آمبليوپي در بيماران مورد مطالعه %2/35 بود، كه از اين تعداد %6/23 آمبليوپي خفيف داشتند و بيماران PAET به طور معناداري (001/0>p) آمبليوپي شديدتري داشتند. %90 بيماران پركاري عضلات مايل نداشته و شايعترين فرم پركاري عضله مايل تحتاني بود (%2/9) و به طور معناداري (001/0>p) بيشتر در بيماران PAET ديده شد. اكثريت (%9/92) بيماران ايزوتروپي بدون پترن ، %1/6 پترن V و 1% پترن A داشتند. %4/21 درصد از بيماران اين مطالعه تحت عمل جراحي قرار گرفتند و %6/96 عمل جراحي موفقيت آميز (انحراف باقيمانده پس از عمل <10 ∆D) داشتند. ميانگين ميزان انحراف در نزديك بدون عينك 37/15 ± 77/27 ، در دور بدون عينك 78/14 ± 21/26، در نزديك با عينك 58/12 ± 96/8 و در دور با عينك 68/11 ± 90/6 پريسم ديوپتر ميباشد و بيماران PAET به طور معناداري (001/0>p) انحراف بيشتري داشتند. نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه ايزوتروپي تطابقي عمدتاً در كودكان 2 تا 5 سال تشخيص داده مي‌شود و توزيع بين دو جنس برابر است. ميانگينِ معادل اسفريكال بيماران در طي زمان كاهش يافته و اكثريت آستيگماتيسم with the rule داشتند. حدود يك سوم بيماران در اولين ويزيت آمبليوپي داشتند. شايع‌ترين نوع، ايزوتروپي تطابقي رفراكتيو بود. بيماران با ايزوتروپي تطابقي رفراكتيو معادل اسفريكال بيشتري داشتند. ايزوتروپي بيشتر و آمبليوپي شديدتر، در بيماران با ايزوتروپي تطابقي نسبي (PAET) نسبت به دو گروه ديگر بيشتر ديده شد. بيشتر بيماران پركاري عضله مايل و پترن نداشتند. %21 بيماران نياز به جراحي استرابيسم داشتند كه اكثريت موفقيت‌آميز بود. كليدواژه: استرابيسم، آمبليوپي، دوربيني، ايزوتروپي، ايزوتروپي تطابقي

232505

علوم پزشكي گيلان