مقايسه تاثير تزريق دوزهاي متفاوت محلول داخل وريدي دكستروز حين عمل بر بروز و شدت تهوع و استفراغ پس از عمل در بيماران تحت عمل رينوپلاستي (يك كارآزمايي شاهددار تصادفي¬شده)

رشت

زمينه و هدف: تهوع و استفراغ بعد از عمل (PONV) يك عارضه شايع پس از جراحي است كه منجر به ايجاد ناراحتي در بيماران مي¬شود. اين مطالعه با هدف مقايسه تأثير تجويز دوزهاي مختلف محلول دكستروز حين عمل بر بروز و شدت PONV در بيماران تحت عمل جراحي بيني انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين كارآزمايي باليني دوسوكور شاهددار، در مجموع 108 بيمار زن كه براي جراحي زيبايي بيني برنامه‌ريزي شده بودند، به‌طور تصادفي به سه گروه تقسيم شدند. گروه NS، 500 ميلي¬ليتر محلول نرمال¬سالين، گروهD5 ، 500 ميلي¬ليتر محلول دكستروز 5 درصد و گروه D10، 500 ميلي¬ليتر محلول دكستروز 10 درصد دريافت كردند. ميزان بروز و شدت PONV، مصرف داروي ضدتهوع و سطح گلوكز خون بين 3 گروه مقايسه شد. يافته‌ها: بروز PONV در طي 24 ساعت اول پس از عمل در گروه NS (3%/83) در مقايسه با گروه D5 (25%) و گروه D10 (4%/19) بيشتر بود (001/0 P <). همچنين نياز به داروهاي ضدتهوع پس از جراحي نيز در گروه NS (3%/33) در مقايسه با گروه D5 (7%/16) و گروه D10 (1%/11) بالاتر بود (051/0 P =). سطح قندخون در 24 ساعت اول بعد از عمل در گروه D10 در مقايسه با گروه NS و گروه D5 بالاتر بود (001/0 P <). بين سه گروه از نظر زمان ريكاوري و مدت بستري تفاوت معني¬داري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه تجويز حين عمل دكستروز وريدي 5 درصد (500 ميلي‌ليتر) حاوي 25 ميلي‌گرم گلوكز مي‌تواند به عنوان دوز بي¬خطر و كارآمد براي كاهش بروز و شدت PONV و نياز به داروي ضدتهوع در بزرگسالان تحت عمل جراحي زيبايي بيني مورد استفاده قرار گيرد. كلمات كليدي: تهوع و استفراغ بعد از عمل (PONV)، دكستروز، جراحي بيني، گلوكز

232555

علوم پزشكي گيلان