مقايسه ي دو روش demirjian و Willems در تعيين سن دنداني و همبستگي آنها با سن تقويمي در بيماران ارتودنسي 6 تا 13 ساله مراجعه كننده به دانشكده ي دندانپزشكي شهر سنندج

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

مقدمه و هدف: انتخاب زمان درمان يكي از عوامل مهم در موفقيت درمان ارتودنسي مي باشد. سن در بيماران ارتودنسي در درمان هايي مانند درمان فانكشنال و interceptive به علت تاثير در موفقيت درمان، عامل بسيار مهمي مي باشد. يكي از راه هايي كه با استفاده از آن ميتوان سن تكاملي فرد را مشخص كرد، سن دنداني مي باشد. استفاده از روش هاي تخمين سن دنداني، به ويژه در كودكان در حال رشد، به عنوان يكي از دقيق‌ترين روش‌ها شناخته مي‌شود. چندين روش براي تعيين سن دنداني از طريق راديوگرافي توسط Nolla ، Demirjian ، Goldstein، Haavikko وWillems توصيف شده است. با توجه به تنوع قوميت ها در ايران و محدود بودن مطالعات صورت گرفته، همچنان روش مورد تاييدي براي تعيين سن دنداني در جمعيت ايراني وجود ندارد و مطالعات بيشتر در اين زمينه ميتواند ما را به سمت تعيين دقيق ترين روش تعيين سن دنداني راهنمايي كند. هدف از انجام مطالعه ي حاضر، مقايسه دو روش تعيين سن دنداني demirjian و willems و ميزان همبستگي آن با سن تقويمي در بيماران ارتودنتيك بود. مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي(توصيفي-تحليلي) كه انجام شد، تعداد 100 عدد راديوگرافي پانوراميك از مراجعه كنندگان 13-6 ساله ي بخش ارتودنسي در دانشكده دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي كردستان، جمع آوري شد. سن تقويمي تمام نمونه ها ثبت گرديد. سپس بصورت رندوم 50 راديوگرافي با استفاده از روش demirjian و 50 راديوگرافي ديگر با روش willems بررسي شدند. در هر گروه سن دنداني و تقويمي افراد باهم مقايسه شد. سپس دو روش دميرجيان و ويلمز باهم مقايسه شدند. همه ي نتايج توسط فرد دوم و سوم بررسي شدند. يافته ها با استفاده از آزمون هاي kاسكوئر، tمستقل، tزوجي بدست آمدند و به صورت كد بندي وارد نرم افزار SPSS نسخه 24 شدند. با توجه به ماهيت داده ها از آزمون هاي پارامتريك و ناپارامتريك متناسب با اهداف و متغيرها استفاده شد. يافته ها: ميانگين سن تقويمي در روش Willems در دختران 9/1±1/9 و در پسران 5/1±93/9 و ميانگين سن دنداني به ترتيب 5/1±18/9 و 2/1±83/9 بدست آمد. در روش Willemsبطور ميانگين سن دنداني تخمين زده شده در كل جمعيت كمتر از سن تقويمي افراد بود كه البته در گروه دختران و پسران 8-6 ساله برعكس بود و اين اختلاف معنادار بود. ميانگين سن تقويمي با روش demirjian در دختران 7/1±97/9 و در پسران 4/1±79/9 و ميانگين سن دنداني در اين روش به ترتيب 4/1±8/9 و 7/1±87/9 محاسبه شد و باعث تخمين سن دنداني بيشتر از سن تقويمي شد كه البته اين اختلاف معنادار نبود. نتيجه گيري: در اين مطالعه هر دو روش در تعيين سن دنداني كودكان نتايج با دقت بالايي را نشان دادند. كلمات كليدي: سن دنداني، سن تقويمي، demirjian، Willems

232822

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

دندانپزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

شيوا عبدالهي، يوسف احمدپور