بررسي نقش ميانجي تاب آوري در ارتباط بين خودتعيين گري و استرس ادراك شده در همسران آزاده

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي ‌تاب‌آوري در ارتباط بين خود تعيين گري و استرس ادراك‌شده در همسران آزاده انجام شد. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود؛ كه با روش معادلات ساختاري انجام شد. جامعه آماري شامل تمامي همسران آزاده ساكن شهر مشهد در سال 1402 بود كه از بين آن‌ها 250 نفر به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. جهت گردآوري اطلاعات ازپرسشنامه‌هاي نيازهاي اساسي خود تعيين گري گارديا و دسي و رايان (2000)، پرسشنامه كانر و ديويدسون (2003) و پرسشنامه كوهن (1983) استفاده شد. جهت تحليل داده ها از آمار توصيفي و استنباطي و شاخص‌هايي همچون ميانگين و انحراف معيار استفاده شد و يافته‌ها با نرم‌افزار‌هاي SPSS-26 و AMOS مورد تجزيه‌و‌تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه ميان نيازهاي اساسي خودتعيين‌گري با متغيرهاي تاب‌آوري (008/0 = P، 186/0 = r) و استرس ادراك‌شده (001/0 = P، 224/0 = r)، رابطه معناداري برقرار است. چون مقدار معناداري متناظر با اين ضرايب كوچكتر از 05/0 به‌دست‌آمده است. همچنين بررسي روابط بين متغيرهاي پژوهش در مدل اصلاح شده نشان داد كه بين نيازهاي اساسي خودتعيين‌گري با متغيرهاي تاب‌آوري (001/0 ‎> P، 558/0- = β) و استرس ادراك‌شده (001/0 ‎> P، 307/0 = β) رابطه معنادار وجود دارد. همچنين بين تاب‌آوري با متغير استرس ادراك‌شده (001/0 ‎> P، 557/0- = β) رابطه معنادار وجود دارد. رابطه غيرمستقيم ميان دو متغير نيازهاي اساسي خودتعيين‌گري و استرس ادراك‌شده با ميانجيگري متغير تاب‌آوري (001/0 ‎> P، 311/0 = β) نيز معنادار شده است؛ بنابراين در تبيين نتايج مي‌توان گفت كه متغير تاب‌آوري در رابطه بين خودتعيين گري و استرس ادراك‌شده نقش ميانجي را دارد. اين يافته‌ها مي‌توانند به طراحي مداخلات روان‌شناختي و برنامه‌هاي آموزشي كمك كنند كه هدف آن‌ها افزايش تاب‌آوري و بهبود خود تعيين‌گري در همسران آزاده باشد. به‌كارگيري اين نتايج مي‌تواند به كاهش استرس ادراك‌شده و ارتقاء كيفيت زندگي اين افراد منجر شود.

234527

دانشگاه اردكان

بهجتي اردكاني فاطمه behjati ardakani fateme