آناليز فيلوژنتيك ژنهاي مقاوم به دارو در درمان مالاريا

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: مقاومت دارويي در انگل‌هاي Plasmodium falciparum و Plasmodium vivax به‌عنوان عاملين اصلي مالاريا، روند كنترل و درمان بيماري را در بسياري از مناطق جهان از جمله ايران با چالش جدي مواجه كرده است. بررسي الگوهاي فيلوژنتيكي و فاصله‌هاي ژنتيكي ژن‌هاي مقاومت، ديدگاه ارزشمندي براي پايش و مديريت مقاومت دارويي فراهم مي‌كند. روش‌كار: در اين مطالعه توالي ژن‌هاي pfcrt، pfmdr1، pfdhfr، pfdhps، pvmdr1، pvdhfr و pvdhps از ايزوله‌هاي ايران و كشورهاي مختلف از پايگاه‌هاي داده استخراج و با استفاده از نرم‌افزارهاي بيوانفورماتيكي هم‌تراز شد. درخت‌هاي فيلوژنتيكي با چهار روش Maximum Likelihood، Maximum Parsimony، Minimum Evolution و Neighbor-Joining در MEGA ترسيم گرديد. تحليل‌هاي جمعيت‌ژنتيكي با نرم‌افزار GenAlEx انجام گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه خوشه‌بندي عمدتاً بر اساس مسير عملكرد ژني و گونه صورت مي‌گيرد، هرچند برخي ژن‌ها مانند pfcrt ساختار جغرافيايي مشخصي داشتند. كمترين فاصله ژنتيكي (0٫0017) بين ايزوله‌هاي P. vivax mdr1 برزيل و افغانستان و بيشترين فاصله (18٫0675) بين P. vivax mdr1 هند و P. vivax pvdfr پاكستان مشاهده شد. فاصله ژنتيكي ايزوله‌هاي ايراني در ژن‌هاي pfcrt و pvmdr1 در محدوده 10–12 با نزديك‌ترين ايزوله‌هاي بين‌المللي قرار داشت. نتيجه‌گيري: اين مطالعه وجود تنوع ژنتيكي بالا و ارتباط منطقه‌اي ايزوله‌هاي ايراني را نشان داد و بر اهميت پايش مستمر تغييرات ژنتيكي ژن‌هاي مقاومت دارويي و همكاري بين‌المللي جهت كنترل مؤثر مالاريا تأكيد مي‌كند. كلمات كليدي: مالاريا، مقاومت دارويي، فيلوژنتيك، فاصله ژنتيكي

236402

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

بهزاد محسن پور، فارس بهرامي