عنوان
مقايسه اثر امپاگليفلوزين و سيتاگليپين به همراه متفورمين برروي سطح سرميآدروپين و مقاومت به انسولين در افراد داري ديابت نوع 2
نويسنده اصلي
سالم طه، عتبه
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
بيوشيمي باليني
چكيده
زمينه و هدف: آدروپين يكي از هپاتوكاين ها با نقش تنظيمي در هموستاز گلوكز، سيگنالينگ انسولين و متابوليسم انرژي است. اين مطالعه با هدف مقايسه اثر امپاگليفلوزين و سيتاگليپتين به عنوان درمان مكمل با متفورمين بر سطح سرمي آدروپين و مقاومت به انسولين در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد.
مواد و روش ها: در اين كار آزمايي باليني تصادفي سازي شده، دوسوكور و كنترل شده به مدت 12 هفته، 100 بيمار داراي اضافه وزن يا چاق مبتلا به ديابت نوع 2 با كنترل نا مناسب توسط متفورمين وارد مطالعه شدند. بيماران به طور تصادفي در دو گروه دريافت كننده امپاگليفلوزين (10 ميلي‌گرم در روز) يا سيتاگليپتين (100 ميلي‌گرم در روز) در كنار متفورمين تقسيم شدند. داده هاي آنتروپومتريك و شاخص هاي بيوشيميايي از جمله قند خون ناشتا، HbA1c، انسولين، پروفايل چربي و سطح سرمي آدروپين در ابتدا و پايان مطالعه اندازه‌گيري شد.
نتايج: در هر دو گروه، بهبود معني‌داري در FBG، HbA1c و HOMA-IR مشاهده شد. با اين حال، كاهش HOMA-IR و افزايش سطح آدروپين در گروه امپاگليفلوزين به‌طور معني‌داري بيشتر از گروه سيتاگليپتين بود. همچنين كاهش وزن و تري گليسريد در گروه امپاگليفلوزين قابل توجه‌تر بود..
نتيجه‌گيري: نتايج نشان مي دهد كه هر دو دارو در بهبود كنترل قند خون مؤثرند، اما امپاگليفلوزين مزاياي برتري در بهبود حساسيت به انسولين و افزايش سطح آدروپين دارد. اين يافته ها از نقش احتمالي آدروپين به عنوان نشانگر پاسخ درماني حمايت كرده و اهميت امپاگليفلوزين را در تنظيم متابوليسم فراتر از كنترل قند خون برجسته مي‌سازد.
كلمات كليدي: امپاگليفوزين؛ سيتاگليپتين؛ متفورمين؛ آدروپين؛ مقاومت به انسولين؛ پارامترهاي متابوليك
شماره ركورد
236949
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
بيوشيمي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
استاد راهنما
محمد سعيد هخامنشي، هيرش مريدي