بررسي تاثير تروماي اكلوژن روي تحليل لثه لوكاليزه دندانهاي قدامي منديبل

مقدمه و هدف: تروماي اكلوژن به صورت آسيب هاي ميكروسكوپي ساختارهاي پريودنتال در ناحيه PDL تعريف مي شود كه از نظر باليني به صورت افزايش mobility دندان آشكار ميشود. يك حاشيه امن ذاتي، كه در همه بافت ها مشترك است، باعث ميشود كه برخي از تغييرات در اكلوژن، تاثير نامطلوب روي پريودنشيم نداشته باشند. با اين حال، زماني كه نيروهاي اكلوزال بيش از ظرفيت تطبيقي بافت ها باشند، آسيب بافتي را به دنبال دارند. اين آسيب بافتي، trauma from occlusion ناميده مي شود. اكلوژني كه باعث ايجاد چنين آسيبي مي شود، اكلوژن تروماتيك ناميده مي شود. تحليل لثه، جابجايي حاشيه بافت نرم به صورت اپيكال است كه منجر به اكسپوژر سطح ريشه به محيط دهان مي شود.ادعا مي شود كه تروماي اكلوژن يكي از مهم ترين عوامل ايجاد كننده تحليل لثه است. با اين حال، بررسي حاضر متون علمي نشان مي دهد كه اضافه بار اكلوزالي به تنهايي نمي تواند به عنوان عامل اصلي اتيولوژيك در تحليل لثه در نظر گرفته شود و عوامل كمكي ديگر داراي نقش هستند. بيماري هاي پريودنتال از جمله تروماي اكلوژن، ممكن است پيش آگهي دندان هاي قدامي را به خطر بيندازند. مديريت چالش برانگيز است و دندانپزشكان بايد بقاي كوتاه مدت و بلند مدت را در برنامه ريزي درمان در نظر بگيرند. مواد و روشها: در مطالعه مورد-شاهدي حاضر،93 نفر در دو گروه داراي تروما اكلوژن (42 نفر) و بدون تروما (51 نفر) بررسي شدند. بيماران مراجعه كننده به بخش پريودنتيكس دانشكده دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي كردستان در گروه سني 14 تا 55 سال كه كه در ناحيه ي دندانهاي قدامي منديبل داراي تحليل لثه بودند به صورت داوطلبانه و با حفظ محرمانگي اطلاعات وارد مطالعه شدند. بيماراني كه بعد از ورود به مطالعه همكاري لازم را نداشتند و يا از شركت در مطالعه منصرف شدند از مطالعه خارج شدند. به منظور جمع‌آوري داده‌ها، مصاحبه و معاينه دندانپزشكي با كمك پيش‌فرم تهيه‌شده براي مطالعه انجام شد. پارامترهاي زير ثبت شدند: پلاك ايندكس، جينجيوال ايندكس، وجود يا عدم وجود سايش،وجود يا عدم وجود تحليل لثه، لقي دندان، وجود يا عدم وجود فريميتوس راديوگرافي پري اپيكال با تكنيك موازي از دندان هاي درگير انجام گرفت. براي جمع بندي متغيرهاي مورد مطالعه از آمار توصيفي استاندارد استفاده شد و ارتباط احتمالي بين علائم باليني تروماي اكلوژن و تحليل لثه با استفاده از آزمون مجذور كاي و آزمون Mann–Whitney آناليز شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه ميانگين سن و توزيع جنسيتي بين دو گروه اختلاف معناداري داشت (P <‎ 0.001 و P = 0.003 به‌ترتيب)، به‌طوري‌كه گروه داراي تروما ميانگين سني بالاتر و درصد بيشتري از مردان را شامل مي‌شد. در شاخص‌هاي باليني، شاخص پلاك بين دو گروه اختلاف معناداري نداشت (P = 0.214)، اما شاخص لثه (GI)، ميزان تحليل لثه، از دست رفتن اتصال كلينيكي (CAL)، شدت لقي، و نيز ميزان سايش دنداني در گروه داراي تروما به‌طور معناداري بيشتر بود (به‌ترتيب P = 0.049، P = 0.028، P = 0.005، P = 0.005، و P <‎ 0.001). از نظر شاخص‌هاي راديوگرافيك، تحليل استخوان و گشادي فضاي ليگامان پريودنتال (PDL widening) در گروه داراي تروما به‌طور قابل توجهي بيشتر گزارش شد (P = 0.025 و P <‎ 0.001 به‌ترتيب) نتيجه گيري: مطالعه حاضر نشان داد كه: وجود تروماي اكلوژن اساساً با افزايش تحليل استخوان، CAL، لقي، سايش و گشادي PDL، تحليل لثه مرتبط است. اين اثر مستقل از پلاك بوده و با افزايش التهاب لثه (GI) تشديد مي‌شود. يافته‌ها بر اهميت تشخيص و اصلاح نيروي اكلوزال در بيماران با تحليل لثه لوكاليزه تأكيد دارد. كليدواژه ها: تروماي اكلوژن، تحليل لثه، تحليل لثه موضعي، دندان‌هاي قدامي منديبل، نيروهاي اكلوزالي، پريودنتولوژي، سلامت بافت لثه، عوامل تحليل لثه، تروماهاي عملكردي دندان، اكلوژن ناهماهنگ

237102

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

دندانپزشكي

دندانپزشكي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

شبنم خليفه زاده