بررسي ميزان فرسودگي شغلي پرستاران شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه بيمارستان هاي شهر بغداد در سال 2025

زمينه و هدف: پرستاران بخش هاي مراقبت ويژه ، در معرض استرس، فشاركاري و فرسودگي شغلي قرار دارند. با توجه به نقش حياتي پرستاران در مراقبت از بيماران بدحال تعيين عواملي كه منجر به كاهش كيفيت مراقبت‌ها و افزايش فرسودگي شغلي مي‌شوند، از اهميت زيادي برخوردار است. اين پژوهش با هدف تعيين ميزان فرسودگي شغلي پرستاران در بخش مراقبت ويژه بيمارستان‌هاي آموزشي شهر بغداد انجام شد. روش پژوهش: پژوهش مقطعي حاضر با استفاده از روش نمونه گيري سهميه اي در مدت زمان 6 ماه (از دي ماه 1403 تا خرداد ماه 1404)، بر روي 256 پرستار شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه بيمارستان‌هاي شهر بغداد( بيمارستان آموزشي كانادا، ال نفيس، سعد الوتري، الشاهد، الصدر و المدائن) در سال 1404 انجام شد. معيارهاي ورود شامل پرستاران با مدرك كارداني پرستاري و بالاتر، سابقه كار باليني حداقل 6 ماه در بخش مراقبت ويژه، و تمايل به شركت در پژوهش و معيار خروج از مطالعه تكميل ناقص پرسشنامه‌ها بود. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات دموگرافيك پرستاران و پرسشنامه‌ فرسودگي شغلي مسلچ به روش خود گزارش دهي جمع‌آوري شدند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از توزيع فراواني، ميانگين و انحراف معيار، و آزمون‌هاي تي مستقل، كروسكال واليس، آزمون همبستگي اسپيرمن و جهت تعديل متغيرهاي مخدوش كننده از آزمون رگرسيون خطي استفاده شد. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS ورژن 26 و در سطح معني‌داري 05/0 انجام شد. يافته¬ها: يافته هاي مطالعه حاضر نشان دادند ميزان فرسودگي شغلي پرستاران در بخش هاي مراقبت ويژه شهر بغداد در حد متوسط با ميانگين و انحراف معيار 64/22±99/70 بود. همچنين به ترتيب ميانگين خستگي عاطفي(33/35)، مسخ شخصيت(40/19) و كفايت شخصي(25/16) بيشترين ميزان ابعاد فرسودگي شغلي را به ترتيب به خود اختصاص داده بودند. بين متغير هاي فرسودگي شغلي با سن، سابقه كار، نوع بيمارستان، بخش محل فعاليت و نسبت پرستار به بيمار و بخش محل فعاليت ارتباط آماري معني داري وجود داشت(P<‎0/05). نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد ميزان فرسودگي شغلي را در پرستاران بخش هاي مراقبت ويژه بيمارستان هاي شهر بغداد در حد متوسط بود. بيشترين ميزان فرسودگي در بعد خستگي عاطفي بود همچنين فرسودگي شغلي پرستاران مرد، شاغل در بخش هاي دياليز بيمارستان هاي دولتي و با سن و سابقه كار كمتر را بيشتر از ساير پرستاران نشان داده بود. يافته هاي مطالعه حاضر مي تواند زنگ خطري براي مسئولين و سياستگزاران امور بهداشتي شهر بغداد باشد، با توجه به شرايط فرهنگي و جمعيت شناختي كشور عراق، حمايت مديران و ايجاد و تداوم برنامه هاي آموزشي بدو ورود و آشناسازي پرستاران با مفهوم فرسودگي شغلي و راه هاي پيشگيري از آن ضرورت دارد. كلمات كليدي: فرسودگي شغلي، پرستار، بخش مراقبت هاي ويژه

237292

انشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري

پرستاري مامايي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

مختار محمودي