بررسي تعامل بين MK801 (ديزوسيلپين) و شدت¬هاي متوسط و پايين تمرينات هوازي حاد بر اضطراب موش هاي صحرائي نر بالغ نژاد ويستار

رشت

فيزيولوژي

مقدمه: اضطراب يك اختلال شايع روحي رواني مي¬باشد كه در دهه هاي اخير بسيار مورد توجه قرار گرفته است. شيوع اختلال اضطرابي در سال1390در ايران, 6/15درصد بوده است. بنزوديازپين ها به طور گسترده براي درمان اختلالات اضطرابي به كار مي¬روند، اما اين داروها با اثرات جانبي زيان باري همراه هستند. از طرفي گزارش شده است ديزوسيلپين و ورزش هردو مي توانند اثرات ضد اضطرابي ايجاد كنند. هدف از اين مطالعه همراه كردن ورزش با داروهاي شيميايي موثر بر اضطراب بود تا زمينه را براي استفاده از داروهاي جديد با دوز¬هاي پايين تر فراهم نماييم. مواد و روش ها: هشتاد موش صحرايي ويستار به گروه¬ شاهد (دريافت كننده سالين و ديازپام، mg/kg 6/.)، گروه دارويي (دريافت كننده MK801، mg/kg 05/0 و 1/0( و گروه ورزشي (انجام دهنده تمرين ورزشي همراه با دارو يا بدون آن) تقسيم شدند. گروههاي تمريني به مدت 2 هفته با دستگاه تردميل سازگار شدند. روز آزمون 30 دقيقه تمرين ورزشي، با سرعتm/min 11 و 14 انجام شد. به منظور ارزيابي اضطراب، آزمودني¬ها به مدت پنج دقيقه در دستگاه ماز بعلاوه¬اي مرتفع قرار گرفتند. نتايج: MK801 (mg/kg 1/0) به طور معناداري سبب افزايش درصد مدت زمان حضور در بازوي باز، درصد ورود به بازوي باز و به طور معناداري سبب كاهش درصد زمان حضور در بازوي بسته، درصد ورود به بازوي بسته نسبت به گروه نرمال سالين شد. ورزش هوازي حاد در هر دو شدت پايين و متوسط ، به طور معناداري سبب افزايش OAT% و OAEو به طور معناداري سبب كاهش %CAT وCAE% نسبت به گروه نرمال سالين شد. اما تعامل بين MK801 با دوز بي اثر و شدت ورزش هوازي حاد، سبب تفاوت معنادار در OAT% و OAE% نسبت به دوزmg/kg 05/0 MK801 نشد. تعامل بين MK801 با دوز موثر و ورزش هوازي حاد، به طور معناداري سبب افزايش OAT% و OAE% نسبت به گروه هاي NS شد. نتيجه گيري: با توجه به نتايج به دست آمده به نظر مي رسد همراه كردن روش هاي درماني فرعي همچون ورزش با درمان¬هاي دارويي مي¬تواند در درمان اضطراب موثر باشد.

29870

دانشكده پزشكي

دانشگاه علوم پزشكي گيلان

خاكپور، بهروز KHakpour, Behrouz , جعفري، عادله Jafari, Adele

رستم پور، محمد