بررسي عوامل پيش بيني كننده وضعيت اشتغال و توانايي كار در بيماران تحت پيوند كليه استان گيلان در سال 1396

رشت

پزشكي

مقدمه: با توجه به ميزان رو به گسترش ابتلا به ESRD، تقاضا براي عمل پيوند كليه و محدوديت در كار به عنوان يك مسئله مهم بعد از پيوند، هدف از مطالعه اخير، تعيين عوامل پيش¬بيني¬كننده وضعيت اشتغال و توانايي كار در بيماران تحت پيوند كليه استان گيلان بود. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه تحليلي – مقطعي، اطلاعات 272 بيمار ESRD گيرنده پيوند كليه با سن حداقل 18 سال داراي عملكرد Stable كليه پيوندي و گذشت حداقل 6 ماه از زمان پيوند شامل سن، جنسيت، BMI، قوميت، تحصيلات، وضعيت ازدواج و زندگي، تعداد فرزند، نوع بيمه، مصرف سيگار و مواد/ الكل، سطح فعاليت فيزيكي، داشتن فعاليت ورزشي، اشتغال قبل و بعد از پيوند، درآمد و تغيير شغل بعد از پيوند، نوع شغل و شيفت كاري، رضايتمندي از شغل فعلي، علت ESRD، دياليز قبل از پيوند، هيپرتانسيون، ديابت مليتوس، سندرم متابوليك، بيماري قلبي - عروقي، اختلال عضلاني - اسكلتي، سن در زمان پيوند، نوع دهنده، مدت زمان پيوند، سابقه قبلي پيوند، دياليز و بستري طولاني و دفعات بستري بعد از پيوند، نوع ايمونوساپرسيو، دوز كورتيكواستروئيد، كليرانس كراتينين (eGFR)، آنمي، سديم و پتاسيم و كلسيم و فسفر خون، كوموربيديته، كيفيت خواب، اضطراب، افسردگي، خستگي و توانايي كار (توسط پرسشنامه Work Ability Index در بيماران شاغل) استخراج و در فرم جمع¬آوري اطلاعات ثبت گرديد. نتايج: ميانگين سن و eGFR بيماران به ترتيب 16/12±04/46 سال و ml/min/1.73m2 11/18±56/61 بود. 90 بيمار (1/33%) شاغل بودند و ميانگين نمره توانايي كار آنان 83/6±03/38 بود. در آناليز تك متغيره، فراواني اشتغال در گروه¬هاي مردان، داراي تحصيلات دانشگاهي، داراي درآمد خيلي خوب، داراي سطح فعاليت فيزيكي خيلي بالا، داراي فعاليت ورزشي، شاغل قبل از پيوند، بدون اختلال عضلاني - اسكلتي، بدون سابقه دياليز در دوره بستري بعد از عمل، داراي وضعيت نرمال از نظر افسردگي، و در گروه بدون خستگي به طور معني¬داري (05/0>P) بالاتر بود. در گروه شاغل به طور معني¬دار، ميانگين سن بيمار در زمان پيوند، تعداد دفعات بستري بعد از پيوند، نمره CCI (كوموربيديته) و نمره CIS (خستگي) پايين¬تر و ميانگين eGFR بالاتر بود. ساير متغيرها رابطه معني¬داري با وضعيت اشتغال نداشتند (05/0<P). در آناليز چندگانه، افزايش سن و سابقه اشتغال قبل از پيوند با احتمال بالاتر اشتغال بعد از پيوند همراه بود. احتمال اشتغال بعد از پيوند در جنس مونث و با سابقه بستري طولاني بعد از پيوند پايين¬تر بود. بالاتر بودن سن بيمار در زمان پيوند، نمره كوموربيديته (در پرسشنامه CCI) و نمره خستگي (در پرسشنامه CIS) با احتمال پايين¬تر اشتغال بعد از پيوند همراه بود. در آناليز تك متغيره، با افزايش سن بيمار، سن در زمان پيوند، نمره CCI (كوموربيديته) و نمره CIS (خستگي)، نمره توانايي كار بيماران شاغل به طور معني داري كاهش مي¬يافت. ميانگين نمره توانايي كار بيماران شاغل در گروه بيماران سيگاري، بدون فعاليت ورزشي، داراي عدم رضايت شغلي، غيرشاغل قبل از پيوند، داراي سابقه بيماري قلبي - عروفي و اختلال عضلاني - اسكلتي، گروه Abnormal از نظر افسردگي، و در گروه دچار خستگي به طور معني¬داري پايين¬تر بود. ساير متغيرها رابطه معني¬داري با توانايي كار بيماران شاغل نداشتند (05/0<P). در آناليز چندگانه، تحصيلات غير دانشگاهي با احتمال پايين¬تر توانايي كار بيماران شاغل نسبت به تحصيلات دانشگاهي همراه بود و بالاتر بودن وضعيت خستگي براساس نمره بيمار در پرسشنامه CIS با احتمال پايين تر توانايي كار بيماران شاغل همراه بود. نتيجه¬گيري: سن، جنسيت، اشتغال قبل از پيوند، سن بيمار در زمان پيوند، سابقه بستري طولاني بعد از پيوند، كوموربيديته و خستگي عوامل پيش¬بيني¬كننده وضعيت اشتغال در بيماران تحت پيوند كليه بودند. سطح تحصيلات و خستگي عوامل پيش¬بيني¬كننده توانايي كار در بيماران تحت پيوند كليه شاغل بودند.

30765

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

غلامجاني مقدم، كيوان Gholamjani Moghaddam, keivan , منفرد، علي Monfared, Ali

عطارچي اشرف، ميرسعيد