بررسي اثر تعاملي تزريق گرلين در ناحيه CA1 هيپوكمپ و تمرينات هوازي بر يادگيري و حافظه اجتنابي غيرفعال در موش هاي صحرايي نر بالغ

رشت

فيزيولوژي

مقدمه: هورمون معدي- روده‌اي گرلين يك پپتيد 28 اسيد آمينه¬اي محرك ترشح هورمون رشد از غده هيپوفيز مي¬باشد كه داراي اثرات نوروبيولوژيك فراتر از سوخت و ساز غذا شامل رفتارهاي مرتبط با سيستم پاداش، يادگيري، حافظه و شناخت مي‌باشد. شواهد علمي نشان مي‌دهد فعاليت فيزيكي سلامت شناختي انسان را در طول زندگي بهبود مي‌بخشد. ورزش اثراتش بر شناخت را با تاثيرگذاري بر فرايندهاي مولكولي مرتبط با مديريت متابوليسم انرژي و شكل‌پذيري سيناپسي اعمال مي‌كند. از آنجائيكه تاكنون اثرات همزمان اين دو فاكتور بر حافظه و يادگيري مورد مطالعه قرار نگرفته است، در اين مطالعه ما به بررسي اثر توام گرلين و تمرينات هوازي بر حافظه اجتنابي غيرفعال در موش‌هاي صحرايي نر پرداختيم.‍ روش¬ها: آزمايشات بر روي 64 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار، با وزن 20±250 گرم و سن 4-3 ماه در 8 گروه انجام گرفت. براي موش‌هاي دريافت كننده سالين و گرلين تزريق دو طرفه درون هيپوكمپي بوسيله استروتكسي انجام شد. گروه‌هاي تحت تمرينات هوازي به مدت 8 هفته بر روي تردميل دويدند. تمامي موش‌هاي صحرايي بوسيله شاتل باكس تحت آموزش اجتنابي غيرفعال قرار گرفته و بررسي حافظه پس از 15 دقيقه، 24 ساعت، 48 ساعت و 10 روز انجام گرفت. نتايج: يافته‌هاي ما نشان داد اثرات توام گرلين و 8 هفته تمرينات هوازي سبب افزايش زمان تاخير در ورود و كاهش زمان ماندن در بخش تاريك شاتل باكس در مراحل اكتساب (001/0P<)، تثبيت (01/0 P<) و بازخواني (05/0 P<) حافظه اجتنابي غيرفعال شد. نتيجه¬گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد اثر توام گرلين و تمرينات هوازي موجب بهبود مراحل اكتساب، تثبيت و بازخواني حافظه اجتنابي غيرفعال شد.

30929

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

رستم پور، محمد , بابايي، پروين