بررسي رضايت شغلي و عوامل تنش زاي شغلي در پرسنل عملياتي اورژانس پيش بيمارستاني شهرستان رشت در سال 1396

رشت

مقدمه: مفهوم رضايت شغلي پديده¬اي حائز اهميت در حوزه بهداشت و درمان است. نبود رضايت از كار تاثيرات منفي بر نحوه عملكرد افراد خواهد داشت و پي¬آمدهاي اين نارضايتي در مشاغل حساس بيشتر نمود خواهد كرد. پرسنل¬هاي اورژانس 115 در طول يك روز كاري خود با موقعيت¬هاي تنش¬زاي زيادي روبه رو هستند و به يقين اين فشارهاي روحي دركيفيت كاري آن¬ها تاثير خواهد گذاشت. هدف: تعيين بررسي ارتباط رضايت شغلي و عوامل تنش¬زاي شغلي در پرسنل عملياتي اورژانس پيش¬بيمارستاني شهرستان رشت در سال 1396 موادو روش¬ها: اين پژوهش مطالعه توصيفي مقطعي مي¬باشد. جامعة آماري تحقيق حاضر شامل كليه تكنسين¬هاي پايگاه¬هاي شهري اورژانس شهر رشت در نظر گرفته شد. اطلاعات مورد نياز در مطالعه با استفاده از 3 پرسش¬نامه از افراد كسب خواهد شد. پرسش¬نامه اول شامل اطلاعات دموگرافيك افراد مورد مطالعه است، پرسش¬نامه دوم، پرسش¬نامه¬ي رضايت شغلي و پرسش¬نامه سوم جهت ارزيابي تنش شغلي استفاده شده است. نتايج: اكثريت نمونه¬هاي مورد مطالعه در گروه سني 31 تا 40 سال و از لحاظ سطح تحصيلي اكثريت ليسانس (2/52) بوده¬اند. بيشترين ميزان رضايت¬مندي در حيطه همكاران با ميانگين 71/3 و ميانه 75/3 بوده است. كمترين ميزان رضايت¬مندي در حيطه¬ي رضايت از حقوق بوده است. بيشترين ميزان عوامل تنش¬زا مربوط به حيطه¬ي مراقبت از بيمار با ميانگين 04/3 و ميانه¬ي 14/3 و كمترين ميزان عوامل تنش¬زا مربوط به عوامل تنش¬زاي بين فردي با ميانگين 62/2 و ميانه 69/2 مي¬باشد. نتيجه¬گيري: سياست¬گذاران سيستم بهداشتي درماني مي¬توانند با توجه بيشتر به حقوق و مزايا باعث افزايش رضايت شغلي اين افراد شوند و با ارايه راهكارهايي در جهت كاهش تنش شغلي تكنسين¬هاي اورژانس به افزايش كيفيت زندگي كاري و بهبود عملكرد آنان كمك نمايند

31789

علوم پزشكي گيلان