بررسي يافته هاي باليني و آزمايشگاهي كودكان مبتلا به بيماري كاوازاكي بستري شده در مركز آموزشي درماني 17 شهريور طي سال هاي 1390 تا 1396

رشت

مقدمه: بيماري كاوازاكي يك واسكوليت حاد سيستميك مي¬باشد كه اغلب در كودكان زير 5 سال مشاهده مي¬شود. اتيولوژي بيماري ناشناخته است و هيچ تست پاراكلينيكي جهت تشخيص قطعي بيماري وجود ندارد. بيماري با تب، راش، كونژكتيويت، لنفادنوپاتي گردني، تغييرات لب¬ها و دهان و تغييرات در انتهاها مشخص مي¬شود. هدف اين پژوهش مطالعه اپيدميولوژي و باليني و آزمايشگاهي كودكان مبتلا به بيماري كاوازاكي بستري در مركز آموزشي درماني 17 شهريور رشت طي سال¬هاي 1390 تا 1396 مي¬باشد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه ما پرونده 75 كودك مبتلا به كاوازاكي را كه بين سال¬هاي 1390 تا 1396 در مركز آموزشي درماني 17 شهريور رشت بستري شده بودند، به¬طور گذشته¬نگر مطالعه نموديم و توزيع فراواني متغيرهايي مثل سن، جنس، شيوع فصلي، تظاهرات باليني و آزمايشگاهي، پاسخ به درمان و عوارض بيماران به صورت توصيفي با كمك نرم¬افزار spss ورژن 21 و Excel مورد بررسي قرار گرفته¬اند. نتايج: از 75 بيمار مورد مطالعه 45 نفر مذكر (60%) و 30 نفر مونث (40%) بوده¬اند كه نسبت مذكر به مونث 5/1 به 1 مي¬باشد. محدوده سني از 5 ماه تا 10 سال متغير بود كه (67/78%) از بيماران سن كمتر از 5 سال داشتند كه در اين ميان 40 نفر (53%) در سن زير دو سال قرار داشتند. تب (100%)، بثورات جلدي (68/78%)، تغييرات لب¬ها و دهان (67/74%)، كونژكتيويت دوطرفه غيرچركي (64%)، تغييرات در انتهاها (67/46%) و لنفادنوپاتي گردني (67/38%) به ترتيب شايع¬ترين علايم باليني بودند. از 75 بيمار مورد مطالعه 70 نفر (33/93%) داراي سرعت رسوب اريتروستي غيرنرمال (mm⁄hr 40 ESR≥)، 63 نفر (84%) داراي CRP مثبت، 29 نفر (67/38%) داراي لكوسيتوز واضح (〖mm〗^3 15000 WBC≥)، 29 نفر (67/38%) داراي ترومبوسيتوز (〖mm〗^3 450000 PLT≥) 51 نفر (68%) داراي آنمي نرموكروم نرموسيتيك (افت هموگلوبين متناسب سن) 29 نفر (67/38%) داراي افزايش ALT (u⁄l 45 ALT≥)، 10 نفر (33/13%) داراي لكوسيتوري (HPF 5 WBC urine≥) بودند. 60 درصد كودكان مبتلا به كاوازاكي داراي كاوازاكي ناكامل بودند. 67/10% موارد درگيري عروق كرونري داشته¬اند كه 75% موارد آن داراي كاوازاكي ناكامل بودند. تمام بيماران به محض تشخيص بيماري مورد درمان با IVIG و آسپرين قرار گرفتند و تنها در 2 مورد مقاومت به درمان مشاهده شد كه پس از دريافت نوبت دوم IVIG به¬طور كامل درمان شدند. نتيجه¬گيري: در اين مطالعه بثورات جلدي و تغييرات لب¬ها و دهان شايع¬ترين علايم باليني بودند و لنفادنوپاتي گردني كمترين ميزان بروز را به خود اختصاص داده بود. 60 درصد كودكان مبتلا به كاوازاكي داراي كاوازاكي ناكامل بودندكه نسبت به ساير مطالعات از آمار بالايي برخوردار بوده است. 67/10% موارد درگيري عروق كرونري داشته¬اند كه 75% موارد آن داراي كاوازاكي ناكامل بودند كه نسبت به مطالعات آنكارا، چين و ژاپن از شيوع كمتري برخوردار بوده است كه نشان دهنده تشخيص سريع و به موقع بيماري مي¬باشد. با توجه به روند صعودي بروز كاوازاكي در طي سال¬هاي اخير، توجه به علائم بيماري به خصوص در موارد ناكامل با هدف تجويز زود هنگام IVIG و پيشگيري از عوارض از اهميت بالايي برخوردار است.

31943

علوم پزشكي گيلان