عنوان
مقايسه ميزان موفقيت روش‌هاي درماني مختلف در بيماران مبتلا به حاملگي خارج رحمي غيرلوله‌اي مراجعه‌كننده به بيمارستان الزهرا رشت در5 سال اخير
محل تحصيل
رشت
چكيده
پيش زمينه و هدف: حاملگي خارج رحمي شايع‌ترين علت مرگ و مير مادر در سه ماهه اول حاملگي محسوب مي‌شود. ميزان مرگ و مير ناشي از اين عارضه حدود 10 برابر زايمان واژينال و 5 برابر القاي سقط است.كاهش احتمال بارداري موفق در آينده، احتمال بروز عوارض درمان و اثر رواني منفي بر مادر نكات برجسته نشاندهنده اهميت حاملگي خارج رحمي است. مطالعه حاضر با هدف مقايسه ميزان موفقيت روش‌هاي درماني مختلف در بيماران مبتلا به حاملگي خارج رحمي غيرلوله‌اي مراجعه¬كننده به يك مركز آموزشي طراحي و اجر شده است.
مواد و روش¬ها: جامعه مورد بررسي در اين مطالعه زناني بودند كه با تشخيص حاملگي خارج رحمي غيرلوله¬اي تحت درمان قرار گرفتند. تعداد 99 بيمار با معيار هاي ورود مورد بررسي قرار گرفته و نتايج داده ها توسط نرم افزار spss مورد تحليل قرار گرفت. جهت مقايسه ميزان موفقيت و عوارض بر اساس متغيرهاي مستقل و زمينه¬اي از آزمون كاي دو و در صورت عدم اعتبار از تست دقيق فيشر استفاده گرديد.
يافته¬ها: در اين مطالعه فراواني مكان‌هاي حاملگي به اين صورت بود كه 2/17 درصد سرويكس، 4/47 درصد اسكار جراحي و 4/35 درصد ب اينتراستيشيال و كورنه ا ودند. از 99 بيمار 4% تنها با دريافت چهار دوز متوتروكسات، 3/31% با تجويز متوتروكسات به همراه آمبوليزاسيون عروق رحمي درمان شدند. تعدادي بيماران بعد از دريافت دارو نياز به هيستركتومي (1/8%) و يا لاپاراتومي (1/12%) يا كورتاژ (1/9%) پيدا كردند. همچنين به ترتيب در 1/12% و 2/15% از بيماران علاوه بر متوتروكسات و آمبوليزاسيون توام، هيستركتومي يا كورتاژ انجام شد. 2/8% از بيماران نيز پس از دريافت دارو جهت تكميل درمان نياز به كورتاژ داشتند. تمامي بيماران موفقيت درمان داشتند و ميزان مرگ و مير به دنبال درمان صفر گزارش شده است. بطور كلي 7/69% از بيماران عارضه خونريزي را نشان دادند. بين روش درمان، سابقه بارداري خارج رحمي و سابقه سزارين، با عارضه خونريزي ارتباط آماري وجود نداشت. اما مشاهده شد كه بين نوع حاملگي خارج رحمي و امكان بروز خونريزي ارتباط معناداري وجوددارد و بروز خونريزي در بيماران حاملگي اسكار جراحي بيشترين مقدار (5/32%) است. همچنين نتايج آزمون من ويتني نشان داد بين سطح BhCG سرم و عارضه خونريزي در بيماران ارتباط معني‌داري وجود نداشت.
نتيجه¬گيري: در مطالعه حاضر بيشترين مكان حاملگي در اسكار جراحي و بيشترين درمان با تجويز متوتروكسات به همراه آمبوليزاسيون عروق رحمي بود. بين عارضه خونريزي با روش‌هاي درماني و بين عارضه خونريزي با متغيرهاي زمينه‌اي و مداخله‌گر از جمله سن، سن بارداري، سايز توده و سطح BhCG سرم ارتباط معني‌داري مشاهده نشد.اما بين نوع حاملگي خارج رحمي و ميزان بروز خونريزي ارتباط معني داري وجود داشت؛ به اين صورت كه بيشترين ميزان خونريزي در حامگي سرويكال و كمترين ميزان آن مربوط به حاملگي تخمداني بود.
شماره ركورد
31959
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان