بررسي عوارض درماني جراحي شكستگي تيپ سه سوپراكونديلار هومروس با اپروچ خلفي و كراس پين در كودكان 5/2 تا 12 سال مراجعه كننده به بيمارستان پورسينا در پنج سال اخير

رشت

مقدمه: شكستگي سوپراكونديلار ديستال هومروس از رايج ترين شكستگي¬هاي آرنج در اطفال است كه تقريبا 17%-12 از شكستگي¬ها را شامل مي¬شود. شكستگي اطراف مفصل آرنج نيز حدود 10% از همه آسيب¬هاي مربوط به ارتوپدي اطفال محسوب مي¬شود كه شكستگي سوپراكونديل جزو دومين شكستگي و75% از آسيب¬هاي اطراف مفصل در كودكان شناخته شده است. شكستگي آرنج در كودكان همچنان به عنوان يك چالش باليني باقي مانده و مشكلات زيادي در درمان فراكچر ديستال هومروس در كودكان وجود دارد. مواد و روش¬ها: روش¬هاي درماني مختلفي در دسترس است ازجمله close reduction، cast immobilization، traction، ORIF و پين پوستي. تكنيك¬هاي جديد جراحي به¬طور دراماتيكي عوارض نوروواسكولار و انگولار دفورميتي را كاهش داده¬اند اما با اين وجود هنوز هم عوارض قابل توجهي از اين نوع شكستگي گزارش شده است. آسيب عروقي عصبي و سندرم كمپارتمان، بد جوش خوردن، خشكي آرنج، آسيب عروقي، آسيب اعصاب محيطي،كوبيتوس واروس و كاهش ROM ازجمله اين عوارض است. با توجه به اينكه شكستگي سوپراكونديلار در اطفال يكي از شايع¬ترين شكستگي¬ها محسوب شده و با عوارض زيادي حتي بعد از جراحي همراهي دارد بر آن شديم تا به بررسي عوارض شكستگي تيپ سه سوپراكونديلار با اپروچ خلفي و كراس پينينگ در بيماران بين 5/2 تا 12 سال مراجعه كننده به بيمارستان پورسينا بپردازيم. نتايج: براساس يافته¬هاي اين پژوهش، زاويه حمل در 90 مورد (53/86%) مطلوب بوده و زاويه بومان در 71 مورد (26/68%) نرمال گزارش شد كه نشان مي¬دهد اين شيوه عمل براي كاهش انگولار دفورميتي روش مناسبي است. اختلال در Flexion در 37 نفر (57/35%) و اختلال Extension در 5 مورد (8/4%) مشاهده گرديد. اختلالات Supination در 2 مورد (92/1%) و Pronation در هيچ كدام از بيماران مشاهد نشد. نتيجه¬گيري: با كاهش انگولار دفورميتي عوارض شكستگي سوپراكونديلار بيماران در سنين بالا كاهش چشم¬گيري خواهد داشت. استفاده از اين روش جراحي براي درمان شكستگي¬هاي سوپراكونديلار ديستال هومروس تيپ 3 براي كاهش عوارض عصبي، دامنه حركت مفصل و انگولار دفورميتي كه با اين مطالعه تاثير آن مشخص شده است.

32128

علوم پزشكي گيلان