بررسي رابطه الگوي پنوماتيزاسيون استخوان تمپورال با درجه بندي ضخامت مخاطي سينوس در تصاوير توموگرافي كامپيوتري سينوس هاي پارانازال

رشت

مقدمه : پنوماتيزاسيون استخوان تمپورال پروسه اي است كه در طي آن اپيتليوم به درون استخوان در حال تكامل اينفيلتره شده و سلول هاي هوايي با پوشش اپيتليالي تشكيل مي دهد .رينوسينوزيت مزمن(CRS) كه يك سندرم كلينيكي مرتبط با التهاب پايدار مخاط بيني و سينوس هاي پارانازال است مي تواند با مسدود كردن شيپور استاش بر جريان هوا در گوش مياني و بخش پتروز استخوان تمپورال تاثيرگذار باشد .هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط بين رابطه الگوي پنوماتيزاسيون استخوان تمپورال با درجه بندي ضخامت مخاطي سينوس در تصاوير توموگرافي كامپيوتري سينوس هاي پارانازال مي باشد. روش اجرا : در اين مطالعه مقطعي تصاوير توموگرافي كامپيوتري سينوس پارانازال 100 بيمار باعلايم كلينيكي سينوزيت مزمن با ميانگين سني 08/11±37/38 و در مجموع 200 استخوان تمپورال و سينوس پارانازال ارزيابي شد . ضخامت مخاطي سينوس هاي پارانازال بر اساس نمره بندي راديولوژيك Lund-Mackay به دو گروه6-0و 12-7 دسته بندي شد. همچنين پنوماتيزاسيون استخوان تمپورال به روش Jadvah و همكاران در دو ناحيه آپكس پتروز و پري لابيرنت به سه گروه A، B وC تقسيم بندي شد واطلاعات توسط دو نفر راديولوژيست فك و صورت خوانده شد. داده ها از نظر سن به دو دسته 39-18 سال و 55-40 سال و از نظر جنس به دو گروه زن و مرد تقسيم بندي شد.داده ها توسط test chi-squareو test Fisher exact مورد آناليز آماري قرار گرفت. P<0.05 معيار معني دار بودن تست هاي آماري بود. نتايج: بيشترين فراوني الگوي پنوماتيزاسيون آپكس پتروز مربوط به الگوي A پنوماتيزاسيون (5/49 %)(عدم مشاهده پنوماتيزاسيون اطراف كانال كاروتيد) ، همچنين بيشترين فراواني الگوي پنوماتيزاسيون پري لابيرنت مربوط به الگوي B پنوماتيزاسيون(50%) (پنوماتيزاسيون در مديال يا لترال كانال نيم هلالي فوقاني) بود . در قسمت آپكس پتروز بيشترين درصد الگوهاي A (عدم پنوماتيزاسيون) (7/51%) وC (بيشترين پنوماتيزاسيون) (6/24%) در بين ساير الگوهاي پنوماتيزاسيون به ترتيب در سطح نمره 12-7 و 0-6 بوده است كه از لحاظ آماري معني دار بود. (Pvalue=0.017 ). هرچند در قسمت پري لابيرنت نيز بيشترين درصد الگوي A(عدم پنوماتيزاسيون) (1/24 %)وC (بيشترين پنوماتيزاسيون) (7/32 %) در بين ساير الگوهاي پنوماتيزاسيون به ترتيب در سطح نمره 7-12 و 6-0 بوده است اما اختلاف آماري معني داري بين گروه ها ديده نشد.( Pvalue=0.589 ). ارتباط معني داري بين پنوماتيزاسيون آپكس پتروز استخوان تمپورال و شدت رينوسينوزيت مزمن در دو رده سني39-18 سال ((Pvalue=0.101 و 55-40 سال (Pvalue=0.071) و در دو جنس زن (Pvalue=0.129) و مرد (Pvalue=0.068) مشاهده نشد.همچنين ارتباط معني داري بين پنوماتيزاسيون پري لابيرنت استخوان تمپورال و شدت رينوسينوزيت مزمن در دو رده سني39-18 سال ((Pvalue=0.695 و 55-40 سال (Pvalue=0.078) و در دو جنس زن (Pvalue=0.425) و مرد (Pvalue=1.00) مشاهده نشد. نتيجه گيري : مطالعه حاضر نشان داد كه با افزايش شدت رينوسينوزيت مزمن ، پنوماتيزاسيون آپكس پتروز كاهش مي يابد كه مي تواند به دليل اسكلروز شدن استخوان تمپورال در واكنش به اختلال در فانكشن شيپور استاش و پاتوژن هاي مشترك با رينوسينوزيت مزمن باشد .همچنين اين ارتباط در مورد پري لابيرنت هم وجود داشت هرچند از لحاظ آماري معني دار نبود. همچنين ارتباط معني داري بين پنوماتيزاسيون استخوان تمپورال و شدت رينوسينوزيت مزمن در دو رده سني و در دو جنس مشاهده نشد.

32287

علوم پزشكي گيلان