بررسي ميزان خودكارآمدي جنسي و عوامل مرتبط با آن در زنان متاهل سنين باروري مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شهر رشت در سال1398

رشت

مقدمه: خودكارآمدي عامل روانشناختي و انگيزشي مهمي براي مهارت ها از جمله فعاليت هاي جنسي محسوب مي شود. مسايل جنسي از نظر اهميت در رديف مسايل درجه اول زندگي زناشويي قرار دارد و سازگاري روابط جنسي از مهم ترين عوامل موثر در خوشبختي و كيفيت زندگي خوب محسوب مي گردد. بنابراين خودكارآمدي جنسي به عنوان يك عامل مهم براي يك رابطه جنسي سالم و رضايت جنسي ذكر شده است. هدف از مطالعه حاضر تعيين ميزان خودكارآمدي جنسي و عوامل مرتبط با آن در زنان متاهل سنين باروري مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شهر رشت در سال 1398 مي باشد. روش كار: اين پژوهش يك مطالعه تحليلي مقطعي است كه واحدهاي مطالعه در اين پژوهش شامل 588 نفر از زنان متاهل سنين باروري مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شهر رشت مي باشد. نمونه هاي مورد پژوهش در صورت داشتن معيارهاي ورود به مطالعه به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي در دسترس انتخاب شدند و پژوهشگر ضمن معرفي خود و برقراري ارتباط و كسب رضايت شفاهي و كتبي آگاهانه از نمونه ها، از نمونه هاي داراي معيارهاي ورود تقاضا كرده تا در صورت تمايل به پرسش هاي مطرح شده تحت نظارت پژوهشگر، پاسخ دهند. ابزار گردآوري داده ها در اين پژوهش پرسشنامه اي مشتمل بر دو بخش شامل فرم جمع آوري اطلاعات جهت تعيين عوامل مرتبط با خودكارآمدي جنسي و ابزار استاندارد شده "خودكارآمدي جنسي" بيلز و همكاران(1989) مي باشد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آماري21Spss صورت گرفت كه جهت مقايسه خودكارآمدي جنسي بر حسب متغيرهاي فردي اجتماعي وساير متغيرهاي كيفي از آزمون ناپارامتريك فريدمن استفاده شد همچنين جهت تعيين پيش بيني كننده هاي خودكارآمدي جنسي نيز از روش رگرسيون خطي چند گانه استفاده گرديد. يافته ها: نتايج حاكي از آن است كه بين نمره خودكارآمدي جنسي هر يك از حيطه ها و نمره خودكارآمدي كل براساس آزمون فريدمن اختلاف معني داري وجود داشت (001/0p<) بالاترين و پائين ترين نمره به ترتيب مربوط به خودكارآمدي جنسي در حيطه پذيرش بدن (78/77) و برقراري ارتباط (66/69) بوده است. نمره خود كارآمدي جنسي بر حسب اكثريت ويژگي هاي فردي-اجتماعي مشاركت كننده معني دار شد. نتايج نشان داد كه با افزايش سن، نمره خودكارآمدي كاهش مي يابد اما متغيرهاي رضايت از زندگي زناشويي ، رضايت از زندگي و رضايت از وضعيت اقتصادي رفاهي رابطه مستقيم با نمره خودكارآمدي جنسي داشتند. نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه چهار متغير سن، رضايت از زندگي زناشويي، رضايت اززندگي و رضايت از وضعيت اقتصادي از پيش بيني كننده هاي مرتبط با خودكارآمدي جنسي تلقي گرديدند بطوري كه زنان با همسران كارمند، جوانتر ، تحصيلات بالاتر و درآمد بالاتر از نمره خودكارآمدي جنسي بالاتر برخودار بودند. نتايج حاصل از اين مطالعه مي تواند در طراحي و اجراي مداخلات مبتني بر نياز، جهت ارتقاء خودكارآمدي جنسي موثر و مفيد واقع شود. كليد واژه ها: خودكارآمدي جنسي، عوامل مرتبط با خودكارآمدي جنسي، زنان در سنين باروري

32790

علوم پزشكي گيلان