بررسي وضعيت آناتوميك آپانديس دچار التهاب (آپانديسيت) در بيماران تحت عمل آپاندكتومي در بيمارستان پورسيناي رشت در سال¬هاي 97 تا 98

رشت

مقدمه: اگرچه آپانديس در طرف داخل سكوم واقع است ولي مي¬تواند در وضعيت¬هاي مختلفي قرار گيرد و برحسب محل استقرارش وضعيت¬هايي به نام¬هاي رتروسكال، رتروكوليك، پلويك، ساب سكال، پره ا يلئال، رتروايلئال، پا راركتال، پره سكال، پاراسكال، رتروايلئوسكال و پاراكوليك را دارا مي¬باشد. تعيين دقيق موقعيت آپانديس يكي از مهمترين مراحل تشخيص آپانديسيت است. موقعيت¬هاي متغير آن مي¬تواند پزشك را در تشخيص آن از ساير بيماري-ها به اشتباه بياندازد تاخير در تشخيص، منجر به سوراخ شدن و در پي آن آبسه پيرامون آن و يا پريتونيت باشد. روش كار: اين مطالعه به صورت يك مطالعه مقطعي- توصيفي، طراحي شده است. جمعيت مورد مطالعه بيماراني بوده¬اند كه با تشخيص آپانديسيت حاد، كانديداي آپاندكتومي شدند. درطي تحقيق به مدت يك سال، با حضور در اتاق عمل و پر نمودن پرسشنامه براي 350 بيمار، جمع¬آوري اطلاعات انجام گرفت. اطلاعات با استفاده ازنرم¬افزار 16 SPSS Version تجزيه و تحليل شده است. نتايج: از ميان 350 بيمار مورد بررسي، 48% بيماران آپانديس رتروسكال، 1/23% لگني، 7/1% پست ايلئال، 3/4% پره ايلئال، 1/13% پاراسكال و 7/9% آپانديس ساب سكال داشتند. ميانگين طول زائده آپانديس 73/1 ± 79/7 سانتي¬متر بوده است. موقعيت آپانديس با جنس و گروه سني ارتباط معناداري نداشته است. همچنين تفاوت معناداري ميان ميانگين طول زائده آپانديس در مردان و زنان و طول زائده آپانديس با موقعيت¬هاي مختلف آن وجود ندارد. نتيجه¬گيري: باتوجه به مقايسه ميان نتايج ساير مطالعات داخل كشور با مطالعه حاضر، موقعيت¬هاي آناتوميك در قسمت¬هاي مختلف كشور متفاوت بوده لذا مي¬توان اينگونه نتيجه¬گيري كرد كه فاكتورهايي چون نژاد نيز در اين زمينه تاثير گذارند و مي¬توان در مطالعات بعدي از آن¬ها استفاده كرد.

32860

علوم پزشكي گيلان