بارگذاري همزمان تاموكسيفن و كوركومين در نانوذرات جامد ليپيدي و بررسي اثرات برون تن آن بر رده سلولي سرطان پستان MCF-7

رشت

مقدمه: خارج شدن يك سلول از چرخه‌ي طبيعي رشد سلولي و تكثير افسار گسيخته‌ي آن مي‌تواند مقدمه‌ي سرطان باشد. سرطان پستان زماني اتفاق مي‌افتد كه يك توده‌ي بدخيم در بافت پستان شروع به رشد كند. سرطان پستان را مي‌توان براساس پروفايل بروز ژن طبقه‌بندي كرد. زيرگروه‌هاي لومينال به طور عمده داراي گيرنده‌هاي استروژن و پروژسترون هستند. بيماراني كه اين دو گيرنده را بيان مي‌كنند، براي دريافت درمان‌هاي اندوكريني گزينه‌ي مناسبي هستند. سه دسته دارو براي پيشگيري يا درمان سرطان پستان وجود دارد كه تعديل‌كننده‌هاي گيرنده‌ي انتخابي استروژن همانند تاموكسيفن يكي از آن‌هاست. فراهمي‌زيستي خوراكي تاموكسيفن در حضور كوركومين افزايش مي‌يابد. همچنين كوركومين از سه مسير 1- تاثير بر پروتئين‌هاي اونكوژن دخيل در تكثير و آپوپتوز، 2- تاثير بر فاكتور هسته‌اي кB و 3- تاثير بر فاكتورهاي رشد اندوتليال رگ‌ها مي‌تواند در تنظيم بيان پروتئين‌هاي اونكوژن دخيل در روند سرطان پستان تاثيرگذار باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه نانوذرات جامد ليپيدي (SLN) حاوي تاموكسيفن و كوركومين به وسيله‌ي ستيل‌پالميتات، توئين80 و آب، به روش نانوامولسيون تهيه شدند. سپس خصوصيات فيزيكي و اثرات برون‌تن آن بر روي سلول‌هاي MCF-7 در مقايسه با محلول حاوي تاموكسيفن و كوركومين، بررسي شد. نتايج: اندازه متوسط نانوذات برابر nm19.46 به دست آمد. 99.97% از كوركومين و 98.7% از تاموكسيفن در نانوذرات بارگذاري شدند. پس از 48 ساعت حدود 78% از تاموكسيفن و 80% از كوركومين در محيط رهش يافت شدند. بررسي اثرات برون‌تن دارو نشان مي‌دهد بارگذاري همزمان تاموكسيفن و كوركومين در نانوذرات جامد ليپيدي به طور معني‌داري درصد سلول‌هاي زنده را كاهش مي‌دهد. نتيجه‌گيري: نانوذرات جامد ليپيدي حاوي تاموكسيفن و كوركومين داراي اندازه ذراه‌اي مناسب، ميزان بارگذاري داوري بالا و رهش كنترل شده هستند و در شرايط برون‌تن، نسبت به داروهاي آزاد، كارايي بيشتري دارند.

3369

علوم پزشكي گيلان