بررسي وضعيت پريودنتال در بيماران مبتلا به آرتريت روماتوييد مصرف كننده دارو هاي كاهنده فشار خون در كلينيك روماتولوژي بيمارستان رازي رشت

گيلان

زمينه و هدف: وجود ريسك فاكتور هاي مشترك متعدد بين بيماري پريودنتال، آرتريت روماتوييد( RA) و افزايش فشارخون (HTN) به خوبي شناخته شده است. مصرف داروهاي متعدد و متنوع از طرفي سبب افزايش اميد به زندگي در اين بيماران گرديده ولي درعين حال مي¬تواند بر روند بيماري¬هاي همزمان در اين بيماران تاثير بگذارد. هدف اين مطالعه بررسي ارتباط متقابل وضعيت پريودنتال در بيماران مبتلا به RA و مصرف كننده داروهاي كاهنده فشار خون در مقايسه با وضعيت پريودنتال در بيماران مبتلا به RA بدون سابقه¬اي از HTN در بين مراجعين به كلينيك روماتولوژي بيمارستان رازي رشت بوده است. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه مقطعي جمعيت مورد مطالعه از بين بيماران مبتلا به RA براساس معيارهاي تشخيصي كالج روماتولوژي امريكا- DAS28)، مراجعه¬كننده به درمانگاه روماتولوژي بيمارستان رازي رشت انتخاب شدند. گروه 1 داوطلبان سالم گروه كنترل از كاركنان بيمارستان و جمعيت عمومي، گروه 2 شامل بيماران مبتلا به آرتريت روماتوييد (RA) بدون هرگونه سابقه¬اي از افزايش فشارخون و درمان دارويي آن وگروه 3 بيماران مبتلا به RA و مصرف¬كننده داروهاي كاهنده فشار خون (RA+HTN)، شامل ديورتيك¬ها، كلسيم بلاكرها و آلفاو بتا بلاكرها. كليه بيماراني كه معيارهاي ورود را دارا بودند فرم رضايتنامه كتبي را در ابتداي تحقيق پر نمودند. جهت بررسي نرمال¬بودن گروه¬ها از آزمون كلموگروف اسميرنوف (Kolmogorov–Smirnov), براي بررسي ارتباط و مقايسه گروه¬ها از آزمون كروسكال واليس (Kruskal Wallis)، جهت مقايسات دو به¬دو در آزمون آناليز واريانس از آزمون توكي (Tukey post hoc test) و در كروسكال واليس از آزمون من ويني (Mann-Whitney) استفاده شد.نرم¬افزار مورد استفاده spss ورژن 16 بود. سطح معناداري در تمام آزمون¬ها 05/0 در نظر گرفته شد. نتايج: نتايج مطالعه¬ي حاضر نشان داد كه ميانگين و انحراف معيار از دست دادن چسبندگي كلينيكي در سه گروه كنترل، RA و RA+HTN به ترتيب برابر 53/0±01/1، 95/0±97/1 و 09/1±59/2 بوده و گروه كنترل از لحاظ اين شاخص با دو گروه ديگر تفاوت آماري معني¬داري داشت (001/0P<). همچنين شدت بيماري پريودنتال در گروه 3 از گروه 2 بطور معني¬داري بيشتر بود (001/0=P). براساس نتايج مدل رگرسيون لجستيك رتبه¬اي پس از كنترل اثرات مداخله¬گري سن، جنس، سطح تحصيلات، درآمد و سابقه فاميلي آرتريت، همچنان اثر بيماري RA+HTN نسبت به گروه كنترل در شدت بيماري پريودنتال معني¬دار بوده است (P<0.001, OR=1.599, 95% CI:1.328-1.924). ولي اثر بيماري RA نسبت به گروه كنترل در شدت بيماري پريودنتال معني¬دار نبوده است (120/0=P). ميانگين و انحراف معيار تعداد دندان¬هاي از دست رفته در سه گروه كنترل، RA، و RA+HTN (1، 2 و 3) به ترتيب برابر 71/1±60/1، 25/3±79/4 و 85/1±51/5 بوده و سه گروه از لحاظ اين شاخص با يگديگر تفاوت آماري معني¬داري داشتند (001/0P<). همچنين بنا به آزمون¬هاي تعقيبي، با استفاده از تصحيح بونفروني، ديده شد كه در مقايسات زوجي، بين گروه كنترل باگروه¬هاي 2و 3 تفاوت معني¬داري وجود دارد (001/0>P). اما بين گروه 2 و 3 از اين لحاظ تفاوت معني¬دار نبود -209/0=P). ميزان عمق پروب، درصد خونريزي هنگام پروب كردن و شاخص پلاك در سه گروه مورد مطالعه تفاوت معناداري نداشتند. نتيجه¬گيري: مطالعه¬ي حاضر نشان داد كه ابتلا به فشار خون در كنار ابتلا به آرتريت روماتوئيد مي¬تواند باعث افزايش شدت و بعضي از آسيب¬هاي ناشي از بيماري¬هاي پريودنتال مانند از دست رفتن حد چسبندگي كلينيكي در بيماران شود، با توجه به نتايج اين مطالعه به پزشكان و دندان-پزشكان پيشنهاد انجام اقدامات لازم در مورد پيشگيري، درمان و حفظ سلامت پريودنتال در بيماران مبتلا به آرتريت روماتوئيد، و فشار خون پروتكل مشتركي را تعريف و دنبال نمايند. كليد واژه: آرتريت روماتوئيد، بيماري پريودنتال، فشار خون، از دست دادن چسبندگي كلينيكي، تعداد دندان¬هاي از دست رفته

3478

گيلان