بررسي الگوي تجويز داروهاي سايكوتروپ در بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي بستري در بيمارستان روانپزشكي شفا رشت در سال 1397

رشت

مقدمه: اختلال دوقطبي شيوع نسبتا بالا و سيري مزمن دارد و نيازمند درمان طولاني مدت است. داروهاي دردسترس براي درمان نگهدارنده¬ي طولاني مدت اثربخشي¬هاي متفاوتي دارند و عوامل زيادي بر انتخاب نحوه درمان اثرگذار است. بنابراين باتوجه به اهميت و ضرورت الگوي مصرف دارو و عوارض ناشي از مصرف طولاني مدت آن، برآن شديم تا الگوي تجويز دارو در بيماران دوقطبي را بررسي كنيم. مواد و روش: اين مطالعه برروي 300 بيماري كه درسال 97 دربيمارستان شفا رشت بستري شده بودند صورت گرفت و متغيرهاي مورد نياز براساس چك ليست از پرونده¬هاي موجود از قبيل مشخصات دموگرافيك بيماران، نوع اختلال دوقطبي، داروهاي تجويزي، سابقه خانوادگي اختلال روانپزشكي، اولين زمان بستري، تعداد بستري، سابقه مصرف مواد، بيماري طبي، همراهي با علايم سايكوتيك و تعداد داروهاي تجويزي و نوع اپيزود بيماري جمع¬آوري گرديد. داده¬ها به وسيله نرم افزارspss نسخه 21 تجزيه و تحليل شد. نتايج: بيشتر بيماران درمان چنددارويي مي شدند. 92%بيماران داروي تثبيت كننده خلق، 90% آنتي¬سايكوتيك نسل دوم، 3/29% آنتي سايكوتيك نسل اول، 3/60%بنزوديازپين و 7% آنتي¬دپرسانت دريافت مي كردند.طبق داده¬هاي ما با افزايش سن ووجود بيماري زمينه¬اي طبي ليتيم كمترو در ابتداي تشخيص اين اختلال، ليتيم بيشتر تجويز شد. در بيماراني كه در فاز افسردگي بستري شده¬بودند تجويز آنتي دپرسانت بيشتر بود وتركيب داروهاي تثبيت¬كننده خلق و آنتي¬سايكوتيك نسل دوم در بيشتر بيماران استفاده مي¬شد. نتيجه¬گيري: مطالعه حال حاضر نشان داد كه الگوي تجويز داروهاي سايكوتروپ تحت تاثير عوامل مختلفي همچون سن، مدت زمان ابتلا، نوع اپيزود بيماري وبيماري طبي زمينه اي قرار دارد وتركيب تثبيت¬كننده خلق و آنتي-سايكوتيك نسل دوم دربيشتر بيماران تجويز شد با اين وجود لازم است براساس ويژگي هاي هربيمار و گايدلاين-هاي جهاني تركيب دارويي مناسب را انتخاب كنيم. كليد واژه: اختلال دوقطبي، داروهاي سايكوتروپ، بيماران بستري.

3489

علوم پزشكي گيلان