بررسي تاثير مداخله آموزشي مبتني بر مدل تغيير رفتار فرانظري (ترانس تئوريكال) بر ميزان فعاليت جسماني بيماران ديابتي مراجعه كننده به كلينيك هاي تخصصي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال 1398

رشت

چكيده مقدمه: فعاليت بدني منظم ميتواند منجر به كاهش مرگ و مير در افراد مبتلا به ديابت شود و از بروز عوارض ناشي از بيماري جلوگيري كند.برنامه ريزي جهت تغيير رفتار در اين افراد جهت بهبود خود مراقبتي اهميت بسيار زيادي دارد.در نتيجه مطالعه حاضر با هدف تعيين تاثير مداخله آموزشي مبتني بر مدل تغيير رفتار فرانظري (ترانس تئوريكال) بر ميزان فعاليت جسماني بيماران ديابتي مراجعه كننده به كلينيك هاي تخصصي رازي و بعثت دانشگاه علوم پزشكي گيلان در شهر رشت انجام گرفت. مواد و روش ها: در يك مطالعه مداخله اي 120 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 كه در 3 مرحله ي پيش تفكر، تفكر و آمادگي قرار داشتند و فعاليت بدني منظم نداشتند وارد مطالعه شدند و به روش بلوك تصادفي به دو گروه مداخله(60 نفر) و كنترل( 60نفر) تقسيم شدند و پرسشنامه سازه هاي مدل مراحل تغيير(SECQS) و فعاليت جسماني(GPAQ) را تكميل نمودند.سپس مداخله آموزشي كه شامل سخنراني رو در رو، پمفلت، راهنما و سي دي آموزشي بود، براي اعضاي گروه مداخله اجرا گرديددر حاليكه گروه كنترل هيچ آموزشي دريافت نكردند. بعد از يك ماه پيگيري، بيماران دوباره پرسشنامه مربوطه را تكميل كردند.اطلاعات با استفاده از SPSS نسخه 20 مورد تجزيه تحليل قرار گرفت. نتايج: نتايج مطالعه نشان داد كه ميانگين سني بيماران ديابتي 11/10±37/58 سال بود .توزيع مراحل تغيير فعاليت جسماني در گروه كنترل قبل و بعد از مداخله آموزشي داراي تفاوت معناداري نبوده است(971/0P=) ولي در گروه مداخله ، بعد از انجام مداخله آموزشي دراي تفاوت معناداري بوده است(001/0P<).ميانگين و ميانه مراحل تغيير فعاليت جسماني از قبل 78/0±65/1(0/1) به بعد 11/90±1/2(0/3) در گروه مداخله افزايش معناداري د اشته است.همچنين بين گروه مداخله و كنترل قبل از انجام مداخله آموزشي هيچ گونه اختلاف معني داري در ميزان فعاليت جسماني منظم وجود نداشت ، اما در زمان بعد از مداخله ميانگين فعاليت جسماني در گروه مداخله بيشتر از گروه بدون مداخله آموزشي بوده است و اين اختلاف از لحاظ اماري معني دار است. ( 004/0P = ). نتيجه گيري: نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش بيماران مبيلا به ديابت در زمينه انجام فعاليت بدني بر اساس TTM در پيشرفت مراحل تغيير و افزايش نمره فعاليت جسماني منظم بيماران موثر است.بنابراين طراحي و اجراي برنامه هاي آموزشي براي ارتقاي فعاليت بدني بر اساس تئوري هاي تغيير رفتار به منظور بهبود كنترل و مديريت ديابت نوع2 توصيه ميشود. كليدواژه ها: فعاليت جسماني، ديابت، مدل ترانس تئوريكال، آموزش

3580

علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني شهيد بهشتي