عنوان
بررسي مقايسه‌اي سطح سرمي سلنيوم در مبتلايان به پسوريازيس با افراد سالم و ارتباط آن با شدت بيماري پوستي (PASI) و درگيري ناخني (NAPSI) در بيماران مراجعهكننده به بيمارستان رازي رشت در سال 1397
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: در مطالعات مختلف كاهش غلظت سلنيوم در مو و خون بيماران پسوريازيس ديده شده است. نقش سلنيوم به عنوان مكمل درمان در بيماران مبتلا به فرم شديد و مزمن پسوريازيس نيز مطرح شده است و ديده شده كه اختلال سطح سرمي سلنيوم علاوه بر شدت بيماري در بيماران با بيماري طولاني‌تر نيز محتمل‌تر است بر اين اساس بر آن شديم كه به انجام اين مطالعه اقدام نماييم كه شايد بتوانيم به عنوان درمان مكمل سلنيوم تراپي جهت كنترل بيماري پسوريازيس در مطالعات آينده بپردازيم.
روش اجرا: در اين مطالعه مقطعي، تعداد 54 نفر از بيماران مبتلا به پسوريازيس جديد (كمتر از 3 سال و بيش از يكسال) تشخيص داده شده مراجعهكننده به درمانگاه پوست بيمارستان رازي كه ساير معيارهاي ورود به مطالعه را داشته باشند، مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات مربوط به سن، جنس، شدت درگيري پوستي بر اساس PASI و درگيري ناخن بر اساس NAPSI براي بيماران در يك فرم اطلاعاتي ثبت شد. همچنين سطح سلنيوم آن‌ها در آزمايشگاه واحد با روش (Atomic absorbtion) اندازه گيري شد و سپس با سطح سرمي سلنيوم افراد غير مبتلا به پسوريازيس (54 نفر) مورد مقايسه قرار گرفت.
نتايج: بر اساس يافته‌هاي بدست آمده، سطح سرمى سلنيوم در بيماران مبتلا به پسوريازيس نسبت به گروه غيرمبتلا پايين‌تر بود. با اين حال تفاوت مشاهده شده بين گروه‌هاى مورد بررسى از نظر آمارى معنى‌دارى نبود. همچنين همبستگي ضعيف غير‌معني‌داري بين شدت بيماري پوستي (نمره PASI) با سطح سلنيوم مشاهده شد. همبستگي بين درگيري ناخني (نمره NAPSI) در بيماران مبتلا به پسوريازيس با سطح سلنيوم نيز خيلي ضعيف و غير‌معني‌دار گزارش شد.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه مقادير سلنيوم در بيماران داراي پسوريازيس نسبت به افراد غير مبتلا كمتر بود اگرچه از نظر آماري معني دار نبود. سطح سرمي سلنيوم ارتباطي با شدت بيماري پوستي و درگيري ناخني در بيماران مبتلا به پسوريازيس نداشت.
شماره ركورد
3717
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان