تاثير افزودن سرباره مس بر خواص بتن خود تراكم در درجه حرارت هاي مختلف

بتن خودتراكم بتني است كه تحت نيروي وزن و رواني، بدون نياز به ويبره، به راحتي در ميان انبوه ميلگردها حركت كرده و در قالب جاي مي‌گيرد. تحقيق آزمايشگاهي حاضر رفتار بتن خودتراكم تازه و سخت شده را مورد بررسي قرار مي‌دهد. براي بتن تازه خودتراكم چندين آزمايش مختلف موجود است كه در اين تحقيق چهار آزمايش جريان اسلامپ، جعبه L، حلقه J و قيف V مورد بررسي قرار گرفته است و تمامي پارامترها اندازه‌گيري و ثبت شده است. براي بتن سخت شده نيز سه نوع مقاومت كه شامل مقاومت فشاري، مقاومت خمشي و مقاومت كششي هستند، مورد بررسي قرار گرفته است. همچنين چگالي آزمونه‌ها نيز بصورت تقريبي اندازه‌گيري شده است و در پايان، ميانگين چگالي همه آزمونه‌هاي هر طرح اختلاط محاسبه و به عنوان چگالي كلي طرح اختلاط اورده شده است. سرباره مس يك فراورده جانبي كوره ذوب مس است كه به‌دليل كاربرد كم آن در صنعت در محيط زيست دپو مي‌شود. براي اولين مرحله از تحقيق با جايگزيني تدريجي سرباره مس به‌جاي پودرسيليس، پنج طرح اختلاط تهيه شده است به گونه‌اي كه نسبت سرباره به پودرسيليس در طرح‌ها بترتيب 4:0، 3:1، 2:2، 1:3 و 0:4 مي‌باشد و نتيجه گرفته شد كه با جايگزيني سرباره به‌جاي پودرسيليس رواني و كارايي بتن تازه افزايش پيدا مي‌كند در حالي كه كليه مقاومت‌ها كاهش پيدا مي‌كنند. در مرحله دوم با جايگزيني تدريجي سرباره مس به‌جاي سيمان هشت طرح اختلاط تهيه شده است و درصد جايگزيني براي اين طرح‌ها به‌ترتيب 0%، 5%، 10%، 15%، 20%، 30%، 40% و 50% وزن سيمان مي‌باشد. در اين مرحله با جايگزيني سرباره به‌جاي سيمان، رواني و كارايي بتن تازه كاهش پيدا مي‎كند و مقاومت‌ها، همانگونه كه پيش‌بيني مي‌شد، كاهش پيدا مي‌كند. در مرحله سوم با جايگزيني تدريجي سرباره مس به‌جاي مصالح ريزدانه (ماسه) هفت طرح اختلاط مورد بررسي قرار گرفته است، به‌گونه‌اي كه در طرح اختلاط اول تمامي ريزدانه را ماسه تشكيل مي‎دهد ودر طرح‌هاي بعدي به‌ترتيب 20%، 40%، 50%، 60%، 80% و 100% وزن ماسه را با سرباره مس جايگزين مي‌كنيم. در اين مرحله با افزايش سرباره به‌جاي ماسه كارايي و رواني بتن تازه، مقاومت و چگالي بتن سخت شده افزايش پيدا مي‌كند. در مرحله چهارم اين پژوهش با بررسي تاثير درجه حرارت روي بتن خودتراكم ساخته شده با سرباره مس طرح اختلاط‌هايي كه در آنها سرباره جايگزين پودرسيليس شده بود را در درجه حرارت‌هاي 100، 200، 300، 400، 500، 600، 700 و 800 درجه سانتيگراد به‌مدت يك ساعت قرار گرفته و پس از سرد شدن تدريجي در هوا (محيط آزمايشگاه) مقاومت آنها مورد آزمايش قرار گرفت. تقريبا در همه طرح‌ها تا دماي 400 درجه سانتيگراد مقاومت افزايش و بعد از آن مقاومت كاهش چشمگيري پيدا مي‌كند.

47530

دانشگاه وليعصر رفسنجان

عمران.سازه

ياسر شريفي