بررسي ميزان پايبندي به درمان و عوامل مرتبط با آن در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در شهر سنندج در سال 1398

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: ديابت مليتوس يكي از مهم ترين بيماري هاي متابوليكي در سراسر جهان است. ديابت شيوع نگران كننده اي دارد به طوري كه شيوع آن در طول ده سال گذشته 50 درصد افزايش يافته است. اين بيماري با 4 ميليون مرگ در سال، 9 درصد كل مرگ هاي جهان را به خود اختصاص داده است و در بسياري از كشورها مهم ترين علت نابينايي و سردسته علل قطع عضو و نارسايي كليه در سنين 70 – 20 سالگي محسوب مي شود تبعيت دارويي يك چالش مهم در بيماران مبتلا به بيماري هاي مزمن است و اين بيماران در صورت عدم تبعيت از برنامه هاي درماني، گرفتار عواقب وخيم آن از جمله عود بيماري، پيشرفت ناتواني ناشي از بيماري و نياز به بستري شدن در بيمارستان خواهند شد. هدف مطالعه حاضر تعيين ميزان پايبندي به درمان و عوامل مرتبط با آن در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در شهر سنندج در سال 1398مي باشد. مواد و روشها: در اين مطالعه 400 نفر از افراد مبتلا به ديابت نوع دو به روش نمونه گيري تصادفي از درمانگاه ديابت بيمارستان توحيد انتخاب شدند. داده هاي مربوطه در پرسشنامه اي كه از قبل روايي و پايايي آن تاييد شده بود گرد آوري و جهت آناليز براي متغيرهاي توصيفي كيفي(فراواني،درصد فراواني) و متغيرهاي توصيفي كمي(ميانگين و انحراف معيار) محاسبه شد. براي آناليز تحليلي استفاده جداول دوطرفه و آماره‌هاي كاي دو و فيشر و رگرسيون لجستيك به تجزيه و تحليل اطلاعات و بررسي معني داري روابط پرداختيم. يافته‌ها: از كل نمونه مورد مطالعه (3/36%) مرد و (7/63%) زن بودند. سن (5/94%) از افراد مورد مطالعه بيش از 40 سال بود و بيشتر آنها (3/47%) خانه دار بودند. بيشتر اين افراد (5/62%) بين 5 تا 10 سال از زمان تشخيض ديابت نوع دو در آن ها مي گذشت و بيشتر شان هم بيمار همراه ديگري نداشتند(2/63%) بيشتر افراد مورد مطالعه (5/78%) متاهل بودند. بيشتر بيماران (3/74%) ميزان پايبندي خوب به درمان داشتند. بين ميزان پايبندي به درمان با شغل، سطح درآمد ، سن، سطح تحصيلات، وضعيت تاهل ارتباط معني دار وجود داشت (p<0.05) ، اما با جنسيت بيماران ارتباطي وجود نداشت. (p>0.05). بين ميزان پايبندي به درمان با فرم دارو مصرفي و داشتن بيماري همراه ارتباط معني دار وجود داشت(p<0.05)، اما با نوع درمان بيماران ارتباطي وجود نداشت(p>0.05). نتيجه‌گيري: به منظور افزايش تبعيت از درمان در يك بيمار، لازم است عوامل تاثيرگذار شناسايي شود. پيشنهاد مي شود كه پژوهش هاي بعدي، به مداخلاتي در زمينه ارتقا تبعيت از درمان و بهبود ابعاد آن بپردازند تا براي ارتقاء كيفيت زندگي اين بيماران موثر واقع گردد. كلمات كليدي: پايبندي به درمان ، ديابت نوع 2

81563

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي عمومي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

قباد مرادي